• Het is 2 december. Ik besef dat we alweer in de laatste maand van het jaar zitten. De tijd vliegt, nu klink ik toch niet meer als de jongste. Gelukkig ben ik ook niet meer de jongste in het team, maar ook zeker niet de oudste. Met deze wetenschap vertrekken wij naar Heerhugowaard.

    We zijn wat vroeg en drinken alvast koffie. Ik drink cappuccino om precies te zijn, mooi woord voor een spellingswedstrijd met die dubbele p en c. Maar goed, we zijn hier niet voor de koffie, maar voor de wedstrijd tegen het altijd lastige Apollo 4. Altijd lastig? Hoezo? Eigenlijk weet ik dat helemaal niet, ik herken maar weinig tegenstanders. Maar die zin doet het altijd goed in wedstrijdverslagen.

    We starten goed en spelen de eerste helft niet onverdienstelijk. In de rust staan we voor, een ruime voorsprong zelfs. Natuurlijk weet ik niet precies meer wat de stand is, maar dat is ook echt belangrijk. Helaas gaat het in de tweede helft mis. Het scoren gaat lastiger. Maar ook een paar slimme wissels van de tegenstanders maakt dat we niet meer in ons spel komen. Binnen no-time is de voorsprong verdwenen en verliezen we met flinke cijfers (8-13).

    Wat betekent dit voor de stand? We zijn nog steeds koploper, maar wel met 1 wedstrijd meer gespeeld dan onze directe concurrenten. Het gaan een spannende, maar o zo leuke strijd worden.